Φωτογραφία: Gilles 92

Η Νέα Υόρκη δίνει το δικό της χρώμα στα στιλ που επικρατούν στην αρχιτεκτονική. Τα πρώτα κτήρια της ολλανδικής αποικίας καταστράφηκαν από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1776, και οι κυρίαρχες τάσεις της αρχιτεκτονικής του 18ου και του 19ου αιώνα είχαν ως πρότυπο τις ευρωπαϊκές. Από τη δεκαετία του 1850, η αρχιτεκτονική της πόλης απέκτησε δικό της ύφος. Καθώς η πόλη είναι χτισμένη σε νησί και η διαθέσιμη γη είναι περιορισμένη, ο μόνος δρόμος ανάπτυξης είναι προς τα πάνω. Η τάση αυτή εκφράστηκε με τα ψηλά στενά κτήρια και αργότερα με τους ουρανοξύστες. Τα κύρια υλικά δόμησης ήταν ο χυτοσίδηρος και ο καφέ αμμόλιθος. Χαρακτηριστικά είναι τα κτήρια με τις στενές προσόψεις και το μεγάλο βάθος, που έχουν συνήθως εξωτερική σκάλα και συναντώνται στο Τσέλσι, τα κτήρια από χυτοσίδηρο στο Σόχο, τα κτήρια και τα γραφεία της γαλλικής αρχιτεκτονικής Μποζάρ(Δικαστήριο των ΗΠΑ, Μεγάλος Κεντρικός Σταθμός, Ταχυδρομείο των ΗΠΑ και άλλα) καθώς και τα συγκροτήματα διαμέρισμάτων όπως το 'Ντακότα' στο Άπερ Ουέστ Σάιντ. Οι πρώτοι ουρανοξύστες ήταν το κτήριο Φλατάιρον και το κτήριο Γουόλγουόρθ, ενώ ακολούθησαν το Κράισλερ Μπίλντινγκ και το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ, το υψηλότερο κτήριο της πόλης, μετά την κατάρρευση των Δίδυμων Πύργων, που αποτελούσαν ένα δείγμα 'γυάλινου' κουτιού του μοντερνισμού.